Informatie over project
‘Wij hebben elk levend wezen uit water gemaakt' (Qur’an 21:30)
Aangezien waterschaarste een van de grootste bedreigingen is voor samenlevingen, is watervoorziening van het grootste belang. Dit geldt in het bijzonder voor dichtbevolkte gebieden in ecologisch uitdagende regio's zoals het Midden-Oosten. Vaak wordt aangenomen dat premoderne 'islamitische' steden institutioneel relatief zwak en ineffectief waren in vergelijking met die in middeleeuws Europa. Vergeleken met hedendaags Europa is de aanwezigheid van veel grotere en dichterbevolkte steden in het Midden-Oosten echter in strijd met dit verhaal. Veel van deze steden hielden lang stand, wat getuigt van het vermogen van hun inwoners om de toegang tot water met succes te beheren en te reguleren.
Middels een combinatie van historische en archeologische bronnen onderzoekt het Source of Life-project hoe de stedelijke gemeenschappen van Bagdad, Basra, Mosul, Damascus en Caïro in staat waren om water op langere termijn succesvol te beheren. Dit omvat het in kaart brengen van de verschillende formele en informele regelingen die de beheersing van water mogelijk maakten, evenals de drijvende krachten achter verandering en evolutie binnen deze waterbeheersystemen.
De stedelijke watervoorziening was altijd een ingewikkelde operatie. Verschillende soorten fysieke infrastructuur, zoals putten, aquaducten, reservoirs en fonteinen, gevoed door verschillende bronnen, waaronder regenwater, rivieren, meren en waterbronnen, waren nodig om aan de behoefte aan drinkwater en hygiëne te voldoen, evenals aan de behoeften vanuit religieuze praktijken, industriële processen en machtsvertoningen van de elite. Bovendien vonden er tussen de zevende en de vijftiende eeuw in het hele Midden-Oosten aanzienlijke politieke verschuivingen plaats. Begrijpen in hoeverre deze veranderingen van invloed waren op het stedelijk waterbeheer is daarom een belangrijk aspect van dit project.
