De een heeft autisme, de ander ADHD en de volgende is hoogbegaafd. Labels zijn in het onderwijs inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Maar wat leveren ze ons op? Psychologen Lianne Hoogeveen en Harold Bekkering bespraken tijdens een debatavond van Radboud Reflects wat kinderen die leren nodig hebben, en wat de zin en onzin van labels is.
In de prullenbak
Lianne Hoogeveen (Radboud Universiteit) is gespecialiseerd in hoogbegaafdheid, maar ziet het label liever in de prullenbak verdwijnen: 'Het zegt niets over wat een kind nodig heeft. Sterker nog, het wekt de veronderstelling dat deze kinderen er hoe dan ook wel komen, en dat is vaak niet het geval.' Liever ziet ze dat er beter gekeken wordt naar de individuele kansen en valkuilen van leerlingen.
Ieder kind komt tot zijn recht
Harold Bekkering (Radboud Universiteit) onderzoekt hoe mensen leren. Hij is daarbij kritisch op vernieuwingen in het onderwijs: autonomie en sociale verbondenheid zijn heel belangrijk om optimaal te kunnen leren. In plaats van labels plakken zou het onderwijs beter gericht moeten zijn op het creëren van een sociale omgeving waarin ieder kind tot zijn recht komt.
Maar is er ook iets goed aan labels? Wat zou er gebeuren als er geen labels meer zijn? En hoe kunnen we, binnen een onderwijssysteem waarin leraren toch al enorm veel werkdruk ervan, toch de talenten van ieder kind tot zijn recht laten komen? Bekijk hier het videoverslag van de debatavond 'Labels in het onderwijs'.
Bron: Radboud Reflects. Bekijk de website van Radboud Reflects voor meer lezingen.
Photo by note thanun on Unsplash