Serge van der Slot werkt aan een proefschrift met de werktitel 'De maatschappelijke positie in het arbeidsrecht'.
In 1909 trad de Wet op de Arbeidsovereenkomst in werking. Kerngedachte achter deze uniforme regeling was dat iedere werknemer die loon verdient uit persoonlijke arbeid, economisch afhankelijk is van zijn werkgever. Daarbij staat de werknemer in een hiërarchische positie tot diezelfde werkgever, zodat deze dubbele ongelijkheid – die wordt versterkt nu sprake is van een duurovereenkomst – gecompenseerd moet worden, ongeacht de maatschappelijke positie van de arbeider. Zo’n 90 jaar later verscheen het arrest Groen/Schoevers, waarin de maatschappelijke positie van partijen werd meegewogen voor de vast te stellen noodzaak tot ongelijkheidscompensatie. Kort en goed lijkt uniformiteit in het arbeidsrecht niet meer te leiden tot ongelijkheidscompensatie, waarbij de rechtspraak de eroderende verbinding tussen beide poogt te repareren door de maatschappelijke positie te laten fungeren als correctiemechanisme. Dit gebeurt echter per casus, soms wel en soms niet, bij de ene werker meer dan bij de ander, zodat de vraag rijst in hoeverre hierdoor de grondslag van ongelijkheidscompensatie en rechtszekerheid (belangrijk doel van uniformiteit) onder druk komen te staan.